چو کوه اندر کمر دامن زده چست

گرفت از عشق راه کوه در پیش

پی خورشید چون بر کوه می یافت

عیان بر کوه چون خورشید می تافت

به شب خورشید را در کوه می جست

سر کوه از هوایش گرم می شد

دل سنگ از سرشکش نرم می شد