به شب خورشید را در کوه می جست

پی خورشید چون بر کوه می یافت

عیان بر کوه چون خورشید می تافت

چو کوه اندر کمر دامن زده چست

سر کوه از هوایش گرم می شد

دل سنگ از سرشکش نرم می شد

گهی بودی پلنگی غمگسارش