شدی ،جمشید رفتی بر سر کوه

ز آهش کوه را دل تاب خورده

ز اشکش چشمه ها پر آب کرده

در آن ساعت که خورشید افسر کوه

به خورشید جهان افروز می گفت

که: «چون یار منی بی یار و بی جفت

به یار من تو میمانی درین عصر