که: «چون یار منی بی یار و بی جفت

در آن ساعت که خورشید افسر کوه

شدی ،جمشید رفتی بر سر کوه

به خورشید جهان افروز می گفت

به یار من تو میمانی درین عصر

از آن رو مانده ای تنها درین قصر

همانا عاشقی کز اشک گلگون