همانا عاشقی کز اشک گلگون

که: «چون یار منی بی یار و بی جفت

به یار من تو میمانی درین عصر

از آن رو مانده ای تنها درین قصر

رخ مشرق کنی هر شب پر از خون

چو اشک از مهر همچو دیده از درد

گه آیی سرخ روی و گه شوی زرد