تو شمعی مردم بیگانه گردت

به چشمم در نمی آیی کجایی؟

همی گفت ای چو شکر مانده در تنگ

چو یاقوتی نشسته در دل سنگ

سیاهی چند چون پروانه گردت

ز دستم رفت جان و دلبرم نیست

کسی غیر از خیالت در سرم نیست