جهانجوی گردی و یزدان پرست

همان تخت ودیهیم را مایه ای

ستون سپاهی بهنگام رزم

چوشمع درخشنده هنگام بزم

مداراد دارنده باز از تودست

سگالیده ام روزگار تو را

بخوبی بسیجیده کارتو را