چو صبح از دیده راندی اشک ژاله

غیر رگ و پوست نیست هیچ بر اعضای من

چو شب عقد ثریا عرض کردی

ز چشم جم جواهر خوانه کردی

ملک نیز این غزل خواندی به ناله:

دوش جانم را هوای بوی زلف یار بود

دیده بر راه صبا تا صبحدم بیدار بود