ز چشم جم جواهر خوانه کردی

بس که رگ جان زدم در غم عشقت چو چنگ

غیر رگ و پوست نیست هیچ بر اعضای من

چو شب عقد ثریا عرض کردی

چو صبح از دیده راندی اشک ژاله

ملک نیز این غزل خواندی به ناله:

دوش جانم را هوای بوی زلف یار بود