بس که رگ جان زدم در غم عشقت چو چنگ

ورنه چه برخیزد از دست من و پای من؟

دل چو قبا بسته ام بر قد و بالای تو

عشق قدت جامه ایست راست به بالای من

غیر رگ و پوست نیست هیچ بر اعضای من

چو شب عقد ثریا عرض کردی

ز چشم جم جواهر خوانه کردی