دل چو قبا بسته ام بر قد و بالای تو

می رسد از جان به لب جوشش صفرای من

از سر رحمت مگر هم نو شوی دستگیر

ورنه چه برخیزد از دست من و پای من؟

عشق قدت جامه ایست راست به بالای من

بس که رگ جان زدم در غم عشقت چو چنگ

غیر رگ و پوست نیست هیچ بر اعضای من