می رسد از جان به لب جوشش صفرای من

مایه سودای ماست زلف تو لیکن چه سود؟

زانکه پراکنده شد مایه سودای من

قصه خوناب دل گر نکنم چون کنم؟

از سر رحمت مگر هم نو شوی دستگیر

ورنه چه برخیزد از دست من و پای من؟

دل چو قبا بسته ام بر قد و بالای تو