کنار سبزه و آب روان بود

شبی در پای سروی ساخت منزل

خود ندا نستم که روز آن روز روز کار بود

که همچون سرو بودش پای در گل

که از عین صفا گویی روان بود

ملک بر طرف آب و سبزه بنشست

ز مژگان آب را بر سبزه می بست