که از عین صفا گویی روان بود

خود ندا نستم که روز آن روز روز کار بود

که همچون سرو بودش پای در گل

کنار سبزه و آب روان بود

ملک بر طرف آب و سبزه بنشست

ز مژگان آب را بر سبزه می بست

به شاخ سرو بر بالا حمامی