تو یاری داری و خرم دیاری

همه شب تا به روز افسانه گفتند

ملک می گفت با نالان کبوتر

که: «حال تست از حالم نکوتر

مرا یاری که با من نیست باری

تو در مسکن نشسته فارغ البال

من سرگشته گردان بی پر و بال