مرا یاری که با من نیست باری

ملک می گفت با نالان کبوتر

که: «حال تست از حالم نکوتر

تو یاری داری و خرم دیاری

تو در مسکن نشسته فارغ البال

من سرگشته گردان بی پر و بال

من آن مرغم که مسکن را بهشتم