شبی نالید خسرو پیش مهراب

ولیکن بود ازو مادر در آذر

خیالش هرزمان در سر همی تاخت

نهان در پرده با جم عشوه می باخت

که: «کار از دست رفت ای دوست دریاب

ز یار خویش تا کی دور باشم؟

چنین دلخسته و رنجور باشم؟