چو بشنید از شکر گل چهره گفتار

عمر خود را همه بر بوی تو دادیم به باد

عاشق روی تو هست از همه رویی فارغ

بسته موی تو هست از همه بندی آزاد

ز بادامش روان شد دانه نار

چه سالی بد کان ماه دو هفته

همه روز از ملامت بود گرفته