لیال الهجر طالت یا حبیبی

بدو فرخنده ماه روز خورشید

سرشک گرم رو را می دوانم

به صدق دل دعایت می رسانم

تو باری چونی آخر در غریبی؟

نسیمی نگذرد در هیچ مسکن

که همراهش نباشد ناله من