شب وصل تو گردد روزی من

ز آه دل دل شب برفروزم

ز آهی خرمن مه را بسوزم

بود کآخر شود دلسوزی من

مرو در غم که غم امد فراهم

که اندوه است و شادی هر دو با هم

مخورانده که اندوهت ز عسرست