که اندوه است و شادی هر دو با هم

بود کآخر شود دلسوزی من

شب وصل تو گردد روزی من

مرو در غم که غم امد فراهم

مخورانده که اندوهت ز عسرست

که در پیش و پس عسری دویسرست

نه آخر هر شبی دارد نهاری؟