چو ماه چارده در غایت حسن

چمان شد سوی دولاب آن سهی سرو

روانی رفت چون خورشید در دلو

فرود آمد به شاه آن آیت حسن

چو بارانی که شب از لطف باری

فرو بارد به گلبرگ بهاری

ملک خورشید را شب در هوا دید