چو بارانی که شب از لطف باری

روانی رفت چون خورشید در دلو

فرود آمد به شاه آن آیت حسن

چو ماه چارده در غایت حسن

فرو بارد به گلبرگ بهاری

ملک خورشید را شب در هوا دید

چو صبح صادق از شادی بخندید