چو صبح صادق از شادی بخندید

چو بارانی که شب از لطف باری

فرو بارد به گلبرگ بهاری

ملک خورشید را شب در هوا دید

روان چون ماه شد در پایش افتاد

گرفتش در کنار آن سروآزاد

دو عاشق دستها در گردن هم