ملک چون ناز یار نازنین دید

صباح عیش از زلف تو شام است

مرا چشم تو کرد از یک نظر مست

چه محتاج می و ساقی و جام است

فرود آورد سر پایش ببوسید

به زاری گفت: «ای جان جهانم

گل باغ دل و سرو روانم