گل باغ دل و سرو روانم

ملک چون ناز یار نازنین دید

فرود آورد سر پایش ببوسید

به زاری گفت: «ای جان جهانم

جفا گفتی و حق بر جانب تست

بلی کاندر وفا سخت آمدم سست

تو این بند از برای من کشیدی