ملک چون موم شد یکبارگی نرم

گهر می ریز هم بالای افسر

به زر در گیر سر تا پای افسر»

چو دید اندر سخن خورشید را گرم

ز مرغان هیچ می نشنید گوشی

جز آواز خروسی در خروشی

همه شب هر دو جام وصل خوردند