همه شب هر دو جام وصل خوردند

ملک چون موم شد یکبارگی نرم

ز مرغان هیچ می نشنید گوشی

جز آواز خروسی در خروشی

ز دم سردی صبح اندیشه کردند

ملک در نیم شب آهی بر آورد

فرو خواند این رباعی از سر درد