تمتع من شمیم عرار نجد

ز سنبل برگ سوسن کرد عاری

به نرگس کرد سوی من اشارت

که چون تو بیش از این فرصت نداری

فما بعد العشیه من عراری

چمان شد بر لب آب آن سهی سرو

به جای آب ، یوسف رفت در دلو