چو در دژ شد به نزد آن شکر لب

به ناز آورد باز رفته از دست

ز شهرستان به سوی دژ روان شد

ز شهر تن به شهرستان جان شد

مهی را یافت همچون ماه یک شب

چو دری در صدف تنها نشسته

ز هر یک غمزه عقدی در گسسته