ز هر یک غمزه عقدی در گسسته

چو در دژ شد به نزد آن شکر لب

مهی را یافت همچون ماه یک شب

چو دری در صدف تنها نشسته

چو جسم ناتوانش چم بیمار

چو شیشه چشم هایش رفته در غار

چو عکس طلعت خورشید را دید