چو شیشه چشم هایش رفته در غار

چو دری در صدف تنها نشسته

ز هر یک غمزه عقدی در گسسته

چو جسم ناتوانش چم بیمار

چو عکس طلعت خورشید را دید

سرشک لاله گون از دیده بارید

سرشک افشان گرفت اندر کنارش