چو عکس طلعت خورشید را دید

ز هر یک غمزه عقدی در گسسته

چو جسم ناتوانش چم بیمار

چو شیشه چشم هایش رفته در غار

سرشک لاله گون از دیده بارید

سرشک افشان گرفت اندر کنارش

که بنشاند به اشک از دل غبارش