چو جسم ناتوانش چم بیمار

مهی را یافت همچون ماه یک شب

چو دری در صدف تنها نشسته

ز هر یک غمزه عقدی در گسسته

چو شیشه چشم هایش رفته در غار

چو عکس طلعت خورشید را دید

سرشک لاله گون از دیده بارید