چو مهرابش در آن شب دید بشناخت

چو بادی کاورد گلبرگی از باغ

همی آمد بر آن تازنده دلدل

چو بر باد بهاری خرمن گل

که خورشید است سر در پایش انداخت

به زاری گفت «ای شمع دل افروز

شبت فرخنده باد و روز نوروز