شبت فرخنده باد و روز نوروز

چو مهرابش در آن شب دید بشناخت

که خورشید است سر در پایش انداخت

به زاری گفت «ای شمع دل افروز

بیا ای تازه گلبرگ بهاری

بگو عزم کدامین باغ داری؟

ز جان نازکتری ای سرو آزاد