گل خندان به زیر پر گرفتش

خوش برقص ای ذره کاینک مهر رخشان می رسد

پریشان و سرو جان داده بر باد

چو زلف آمد ملک بر پایش افتاد

گشاد آغوش و خوش در بر گرفتش

نشستند آن دو نازک یار باهم

بر آن گلزار روح افزا چو شبنم