گشاد آغوش و خوش در بر گرفتش

پریشان و سرو جان داده بر باد

چو زلف آمد ملک بر پایش افتاد

گل خندان به زیر پر گرفتش

نشستند آن دو نازک یار باهم

بر آن گلزار روح افزا چو شبنم

بپرسیدند هر دو یکدگر را