چراغ روشنش هرگز نمیرد

سر من گرنه سودای تو ورزد،

سر وارون سودایی چه ارزد؟

ز شمعت شعله ای در هر که گیرد

ز جان و تن که بنیادیست بس سست

مراد من تویی و صحبت تست

تنم خاک است و جانم باد پر درد