سر من گرنه سودای تو ورزد،

طراز خوبی و پیرایه ناز

تن و جان کرده ام وقف هوایت

سرم بادا فدای خاک پایت

سر وارون سودایی چه ارزد؟

ز شمعت شعله ای در هر که گیرد

چراغ روشنش هرگز نمیرد