طراز خوبی و پیرایه ناز

ای جان کم از او گیر برو با غم او باش

دل رفت و همه روزه در آن می نتوان شد

جوابش داد جم کای مایه ناز

تن و جان کرده ام وقف هوایت

سرم بادا فدای خاک پایت

سر من گرنه سودای تو ورزد،