تن و جان کرده ام وقف هوایت

دل رفت و همه روزه در آن می نتوان شد

جوابش داد جم کای مایه ناز

طراز خوبی و پیرایه ناز

سرم بادا فدای خاک پایت

سر من گرنه سودای تو ورزد،

سر وارون سودایی چه ارزد؟