تو فرزند اویی نباشد سزا

نبینی زنیکی دهش جزبدی

گر ای دون که هرمزد بیداد بود

زمان و زمین زو بفریاد بود

به ایران و توران شده پادشا

تو را زندگانی نباید نه تخت

یکی دخمه یی بس که دوری زبخت