به ایران و توران شده پادشا

گر ای دون که هرمزد بیداد بود

زمان و زمین زو بفریاد بود

تو فرزند اویی نباشد سزا

تو را زندگانی نباید نه تخت

یکی دخمه یی بس که دوری زبخت

هم ان کین هرمز کنم خواستار