چو صبح از تیغ چو آب آتش انگیخت

سپه را همچنان می داشت بر جای

به پایان هم رکاب او گران شد

تو گفتی بیستون از جا روان شد

که از پیشش سپاه شام بگریخت

سپاه شام در یکدم چو انجم

شدند از صبح تیفش یک بیک گم