نرمک نرمک بند قبایش بگشاد

فلک شد چاکر و ایام داعی

جهان می ساخت بر ساز این رباعی:

باد آمد و بکر غنچه را دمها داد

پیراهنش امروز به خون آلوده ست

پیداست که دوش دختری داد بباد

چو مه رویان زنگاری شبستان