نه یکدم بی نشاط و باده بودی

بریدی را به چین حالی روان کرد

ز عهد روزگار خویش راضی

ملک می خواست عذر عهد ماضی

نه بی صوت عنادل می غنودی

ز جام لعل نوشین باده می خورد

قضای صحبت مافات می کرد