نه بی صوت عنادل می غنودی

ز عهد روزگار خویش راضی

ملک می خواست عذر عهد ماضی

نه یکدم بی نشاط و باده بودی

ز جام لعل نوشین باده می خورد

قضای صحبت مافات می کرد

پس از سالی صبوحی کرد یک روز