ملک با آفتاب عالم افروز

ز جام لعل نوشین باده می خورد

قضای صحبت مافات می کرد

پس از سالی صبوحی کرد یک روز

به باغی خوشتر از فردوس اعلی

بنایش را خواص نقش مانی

به تیغ بیدش افکنده سپر غم