سرت با شاهدی گرمست چون شمع

چرا هر لحظه دود از دل برآری؟

چرا خونین اشک از دیده باری؟

همانا از هوا می ریزی این دمع

زعشقت بر جگر پندار داغیست

به ملک چین تورا چشم و چراغیست

ولی جایی که چشم خور فروزد